Yazar arşivleri: Metin Eloğlu

Hadi git azıcık İstanbul iste Kosunlar o denizi bir çanağa Bir çıkına elesinler o günlerimi O yazdan Üsküdardan ne kaldıysa Eliften Doldur ceplerine Onlarda yoksa komşularında vardır tanrılar sevinirler beni bay Metin gönderdi, de

Hadi uyan Günışığı çilemeye başladı başucunda Denizler bir mavilik edindi günden Seher yeline uyup kuşlar tüneğinden uçtu Bu türküyü dinlemeyecek misin Hadi uyan Aydınlığa çık da çil gözlerin ışısın İlkyazlar sıcağı biriksin yüreğine Yoksul olsan da uyan Garip olsan da … Okumaya devam et →

Amma da yaptın şıllık kız, Dağlıysak, insan değil miyiz yani? Davarları sattık; vurduk üçbini, Öküzleri sattık; vurduk beşbini, Bu parayı mezara mı götüreceğiz? Hele gel, seni vizon pöstekilere saram; Koluma takıp, Kervansaraya gidem; Sana Chat-Noirlar alam mı; Kokluyanın burnu düşsün. … Okumaya devam et →

Kör aşı tutunca, ipeğe hızlanır iğdiş dut ağacı Saklamakla olmaz bu, çocuğa söylemeli Ben böyle iyiydim dersin, ite kaka götürürler; çiçeklenmiş döngeller Zift mavisi bir akşam iner, güme gider pencere Boşuna bir gecede harcanır gündüz gücü Sonunda kançanağı bir göz … Okumaya devam et →

Şişede durduğu gibi durmaz ki kafir, Tutar, insana yaşamayı sevdirir.

Keşkek şu kazanda kaynar, benim bildiğim; Su güveçte helmelenir fasulya. Kuzu şu karar ateşte çevrilir; Tuzlama şu tabağa konur ille… Yumurta şu sahana kırılır. Çorba mı? Çorba şu kaşıkla içilir tabii, Hoşaf bu kaşıkla.. İster uskumru olsun, ister kolyoz, İster … Okumaya devam et →

İstanbulun ortasında bir bahçe Silme güvercin tavanı Yeşeren ekinlerin muştusunca Eylül bitiminin aydınlık günü Sıcaktın aşklıydın bence Sensizlikten bir yoksuldum yavandım Şuramda saklı sımsıcak ekmeği Senin doyumluk aşına bandım Bakmakla doyulmaz çeşniden Özlemlerle ısınmış bir yüzün vardı Gayri çil çil … Okumaya devam et →

Dedim ya benim aşklarımın doğrusu bura Bura benim yarınımdan sakınan tel tel Bura işte ilkyazından irkilip huylandığım Dedim ya gün batmadan kunnamaz çakal Isıtmaz solutmaz bir aşkın doğusu bu Köpeklemiş havuzda boğum boğum kediler Hoşundu be İstanbul hoşundu savsak günler … Okumaya devam et →

Kapı çalındığında ben belki uyumuşum Belki azıcık bahçe dikiyorum bir saksıya Şimdi yaz bahar ayı, kim kime kanıksıya Evet, evliyim bir çocukluyum Hayınlığı depreşti miydi bu kedinin Çolak bir pençe içimi tırmalıyor Elimi çebime sokuyorum, batıyor Ucu, paslı bir iğnenin … Okumaya devam et →